ఎన్ని వేల వర్ణాలో…
ప్రతి పల్లెటూరిలో ఓ రచ్చబండ ఉంటుంది! కానీ…
మా కాలనీలో ప్రతి నాలుగు గడపలకో రచ్చబండ కళ్ళకు కడుతుంది!
ఇచట చేరువారందరూ ఆడవారే… వీళ్ళ తలపులన్నీ చీరలమాటున చీడవారె…
మొగుళ్ళు కష్టబడుతుంటే.. వీళ్ళు మాత్రం సోది చెప్పుకుందురు… పుకార్లను షికార్లుగా… గిరాకీదార్లుగా!
పెళ్ళికాని బ్రహ్మచారులకు తెలియకుండనే వాళ్లకు కార్యమొనర్చి బిడ్డల్ని పుట్టింతురే…
బ్రతికియున్న ఆయుష్మంతులను పాపం కాలరాచి వారి బిడ్డలజేత పిండమర్పించెదరే…
పాపాగ్నులు మా కాలనీ మగువలు… రుద్రమకూడ సిగ్గుపడు లజ్జలేని తెగువలు…
ముప్పైఏళ్ల అభిమానాన్ని మూడు క్షణాల అబద్ధానికి బలిపెడుదురే…
పదికాలాల ఆనందాన్ని పొడిచి పొడిచే మాటల దావాగ్నితో నుసిజేస్తురే…
అమ్మ మనసు విరిచి… ఆలి మమత చెరిచి… సుతుల మతులను చరచెదరే…
వంశవృక్షపు మూలపుటేరుకు చెదల వెతలను పట్టించెదరే…
ఒకప్పటి మంచికి తోడికోడళ్ళు… ఇపుడు ముంపుకి ఆనవాళ్ళు…
ఒకప్పటి కలల వాకిళ్ళు… ఇప్పటి నరకలోకపు ముంగిల్లు…
మా కాలనీ వాళ్ళు… మా కాలనీ వాళ్ళు…
ఆమెన్!!! ఆమెలను క్షమించుము తండ్రీ!!!
ఆయన ఓ అమెరికా వాసి. ఆయన ఉద్యోగం మన భాగ్యనగరంలో ఉన్న అమెరికన్ కాన్సులేట్లో వైస్ కౌన్సెల్ మరియు వీసా అధికారి.
ఆయన పేరు జెరెమి జువిట్ (Jeremy Jewett)
ఈ ఉద్యోగపర్వంలో ఆయన విధి తన మాతృదేశమైన అమెరికాకు చదువు నిమిత్తము ఇక్కడి నుండి వెళ్ళే యోగ్యమైన వాళ్ళను ఎన్నుకుని వాళ్ళకు వీసాలు ఇవ్వడమో ఇవ్వకపోవడమో! అందులోనూ తమ దేశభాష అయిన ఆంగ్లము గురించి ఆలోచించడమో లేదా పరీక్షించడమో తప్ప వేరే ఇతర భాష గురించో సంస్కృతి గురించో అస్సలు ఆలోచించనక్కర్లేదు కూడా!!!
కానీ… ఆయన అక్కడితో ఆగిపోలేదు. ఆయన ఎంత అమెరికా వాసి అయినా వృత్తి రీత్యా తనకు తెలుగు అవసరం కాకపోయినా ఆయన మమేకమవ్వవలసింది తెలుగు వాళ్ళతో కాబట్టి ఇక్కడి భాషను మాట్లాడగలిగితేనే ఇక్కడి వాళ్ళకు మరింత చేరువ కాగలమన్న తలపుతో ఆయన మన తెలుగు భాషని నేర్చుకోవాలనుకున్నారు! ఆరు నెలలు అక్కడే తెలుగును అభ్యసించారు… చివరికి మన తెలుగువాడిలా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు!
ఈయన తెలుగు ఉచ్చరణ కూడా మనవాళ్ళలానే ఉంటుందిట! తెలుగు చదవడం కూడా వచ్చట! బొమ్మరిల్లు చిత్రం చూసారట కూడా!!!
కొసమెరుపు: జెరెమి విజిటింగ్ కార్డ్ కూడా తెలుగులోనే ఉంటుందిట! నా మీదొట్టు ఇక్కడ చూడండి
ఈయన గురించి ఈనాడులో వచ్చిన వ్యాసం ఇదిగో…
ఇదంతా ఎందుకు జెపుతున్నానంటే… ఒక సంస్కృతి ఉనికికి భాష ఎంత మఖ్యమైనదో ప్రతి ఒక్కరూ అర్థం చేసుకోవాలి.

ఈ ఆగష్టు 28, ఆదివారమున జరిగే తెలుగుబాట కార్యక్రమములో తామెల్లరూ తమ తమ ఆశ్చర్యార్థకములను, ఆవేశకార్థములను, అయోమయార్థకములనూ, అవహేళనార్థకములనూ విడనాడి పాల్గొనాలని… మీ ఆలోచనామృతమును, ఆనందోత్సాహమునూ, అభిమానాంజలినీ మాకు సమర్పించాలని ఆకాంక్షిస్తూ… మీ రాక కోసం 28 ఆదివారమున తెలుగు లలిత కళాతోరణం దగ్గర ఎదురు చూస్తూ…
తెలుగుబాట కార్యక్రమ వివరాల లంకె : http://telugubaata.etelugu.org
ఓ తెలు’గోడు’
నేనామెను తొలిసారిగా చూసినప్పుడు అనుకున్నాను…
ఏమా సౌందర్యం…
ఏమా వినయం…
OOPS తను నాకే సోంతమవ్వాలని…
నేనా కాలేజీలో కంప్యూటర్ సైన్స్ విధ్యార్థిని…
మొన్నటివరకూ ఆమె నాతో ఆ వేపచెట్టుకింద…
ఈ రోజు ఇంకొకరితో అదే చెట్టుకింద నేనెవరో తెలియనట్టుగా…
ఇప్పుడర్ధమయ్యింది పాలీమార్ఫిజమంటే ఏమిటో…
తనను ఈ కాలేజీలో చేరినప్పటినుండి గమనిస్తున్నా…
ఎవరినీ పట్టించుకోకుండా; చాలా గుంభనంగా ఉంటుంది…
ఈ రోజు లుంబినీ పార్కులో చూసా తనని వేరొకరి ఒళ్ళో…
ఇప్పుడర్ధమయ్యింది ఎన్కేప్స్యులేషన్ అంటే ఏమిటో…
తను నాతో చాలా క్లోజ్గా ఉంటుంది…
అమ్మానాన్నల సంగతి చెప్పింది…
అక్కా చెల్లీ; అన్నా తమ్ముళ్ళ సంగతీ చెప్పింది…
మరి ఎవరినన్నా ప్రేమిస్తున్నావా అంటే మాత్రం చెప్పలేదు…
నువ్వే తెలుసుకోపో అంటూ ప్రహేళికనల్లింది…
అప్పుడర్థమైంది అబ్స్ట్రేక్షన్ అంటే ఏమిటో…
నాతో ఉన్నప్పుడు ఓ కన్నెపిల్లాలా…
స్నేహితురాళ్లతో ఉన్నప్పుడు ఓ కొంటెపిల్లలా…
తనవాళ్ళతో ఉన్నప్పుడు ఓ చిన్నపిల్లలా…
తను మారిపోతున్నప్పుడల్లా నాకనిపిస్తుంది…
డైనమిక్ బైండింగ్ అంటే ఏమిటో…
ఈ రోజు ఆ చిన్నది బొట్టు పెట్టుకోలేదు ఎందుకో…
నా మనసుకు వైధవ్యం ప్రాప్తించిందో ఏమిటో!
ఆమె ఓ యువరాణి; యువ హృదయాలనేలు మహరాణి,
ఆమె పరిచారికల్ బ్రహ్మ ముహుర్తాన్నే బృందావనమున జొచ్చి…
లేసోయగాల పూబాలలన్ సేకరింతురే; యువరాణీ మదభీష్టమున్ నెరవేర్చి ఆమె కృపన్ పొందగా
ఆమె లేచునే మధువుల్ని పోసి పెంచిన పెరటి కోయిలల్ తొలిజాము ఆగమన వేళ కూయంగనే
ఆ మేనివిరుపుతో గగనాన సూరీడు రేనివురును దులిపి మేలుకొంటాడులే;
ఆ సైగ ఓ జోలపాటగా జాబిల్లిని నిద్దరోమని సెలవిచ్చినట్టుండులే…
స్నానవాటికకు తాను చేరంగనే తొట్టెలన్నీ పూబోడి జలమాయలే
మందారములతో తల అంటుకుని… తాను మల్లెపూరేకులతో జలకాలాడులే
తామరాకుల తుండు చేయందగా తాను మేనంత సున్నితముగా ఒత్తెలే
వేల సీతాకోకచిలుకల్ ముక్తినొందగా తమ రెక్కలన్నీ పోజేసి ఓణిగా నేసెలే!
రతియె ఆమె పాల పొంగును జూచి రవికెలా ఒదిగి ఒప్పారెలే
పద్మాలు చేరి తన పాదాన్ని తడమగా పాదుకలుగ అలంకృతమాయెలే!
నెమిలిభామలు వంతులేసుకుని మరీ తన పల్లకిగా పాదాల దరివాలెనే!
తెలిమంచు కరుగంగ పయనంబు సాగించి చేరుకొన్నాది తను నా ఇంటినే,
నేలేచు వేళ తాను నా ముందు నిలిచె నా పొద్దులన్నీ తన వశమవ్వగా…
….
….
….
….
ఇంతలో… గడియారం గంట కొట్టింది