————- శ్రీనివాస స్వీయ రచన ————-

నేనో బాటసారిని…
వెళ్తూ వెళ్తూ ఆగిపోయాను… ఒకటే దాహం…
నీటి కోసం వెతికీ వెతికీ అలుపొచ్చి నేల ఒడిలో వాలిపోయాను…
ఆకాశం ఉరుముతున్న శబ్ధం…
లీలగా ముఖంపై ఏవరో తడుముతున్న భావన…
అరకళ్ళతో చూడగా పురివిప్పి నెమలి నాట్యమాడుతుంది…
నా కోసం నేలతల్లి ఆకాశాన్ని బ్రతిమలాడిందట గుక్కెడు నీళ్ళివ్వమని…
తనలో కలుపుకునే వరకూ మనల్ని ఇలాగే కాపాడుతుంటుంది ఈ జనని.