ఓ ఆత్మఘోష
రాసినవారు శ్రీనివాస on Thursday, 27 of July , 2006 at 8:45 pm
నేనొక ఆత్మని - తలచి తలచి వగచి వగచే జీవాత్మని
పసితనాన్ని నుసిచేసిన గతమెంత గగుర్పాటో కదా!
వీడని నీడలా చీడలా పీడలా ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది.
చదువుకోని తల్లిదండ్రులు; చదువు చెప్పలేని బడిపంతుళ్ళూ
ఆటనేర్పలేని బాల్యమిత్రులు; మాట చాటలేని స్వీయలోపాలు
వెరసి గాలికి రెపెరెపెలాడుతూ వెలగలేక వెలిగిన కొవ్వొత్తయిపోయింది.
వాడిని వేడిని పరిగెత్తే నాడిని పట్టుకుని యవ్వనమొచ్చింది
కన్ను కాంచినదే అందం కాదని తెలుసుకోలేక
మనసుని ఆపలేక - ప్రేమించడం చేతగాక
వజ్రమంటి తళుకున్న మనిషిని; దానిలాగే కఠోరమైన మనసుని వలచి -
తైలం లేని బండి ఎలా నడవదో, పైకం లేని ప్రేమ అలా నిలవదని
అనుభవమయ్యేసరికి అంతా జరిగిపోయింది -
చెదిరిన కలలే కంటికి మిగిలాయి; విరిగిన మనసే తనువుకి మిగిలింది
మనకిలాగే రాసుందని సరిపెట్టుకున్నాకా…
బ్రతుకుతెరువుకి చిన్న ఉద్యోగాన్ని వెతికి పట్టుకున్నాకా…
‘నువ్వొక్కడివే ఏం మోస్తావ్ - ఈమెకూ పంచిపెట్టు’ అంటూ వేదమంత్రాల సాక్షిగా -
ఆమెనిచ్చి నాకు పెళ్ళి చేసారు; ఆమె జీవితాన్ని బుగ్గిచేసారు.
పీటలమీద కట్టిన తాళి తప్ప మరెప్పుడూ ఆమెకు సువర్ణయోగం కలగలేదు
పాపం పెరట్లో పూచిన మల్లెలే అప్పుడప్పుడూ అలంకారమయ్యేవి
పొదుపుకి అందనంత; కడుపులు నిండినంత సంపాదన నాది;
అందుకే చేదు అనుభవాలను మాత్రమే దాచుకోగలిగాను.
పుట్టిన పిల్లలు పువ్వులై తావులు వెదజల్లుతారనుకున్నానే గానీ
రెక్కలు కదిపే వయసొచ్చాకా దిక్కులకు ఎగిరిపోతారనుకోలేదు -
తోడుగా మిగిలిన ఆలి జాలిగా చూసేదప్పుడప్పుడు…
తలపండలేదు నడుమొంగలేదు కానీ -
అప్పటిదాకా గుండెల్లో గింగిరాలు తిరిగిన పొగ,
కడుపులోకి వెచ్చగా చేరిన సారా
అదనుచూసి కాచుకున్న బందిపోట్లలా కత్తిదూసాయి
అణువణువునూ కసిగా కోయసాగాయి.
నా ఇల్లాలు ఏనాడు చేసుకున్న పుణ్యమోగానీ
సౌభాగ్యవతిగానే వెళ్ళిపోయింది; నన్నేకాకిని చేసింది.
చివరికి - చివరి నిమిషంలో తులసితీర్థం అందలేనంత దౌర్భాగ్యుడినయ్యాను.
అయ్యో! దేవుడి గుళ్ళోకైనా, చెలియ జళ్ళోకైనా, కనీసం సమాధి మీదకైనా చేరలేని
కొమ్మకే వాడిపోయి రాలిపోయిన పువ్వునయ్యాను.
కాటికెళ్ళేటప్పుడు కన్నీరుపెట్టేవారు లేకపోయారు
చితి కాలుతున్నప్పుడు కట్టె కదిపేవారూ లేకపోయారు.
అలా రూపులేని రేపులేని ఆత్మనయ్యాను
గతజన్మ వాసనలు ఎంతకీ పోక - మరుజన్మ ఎంతకీ రాక
యుగయుగాల నిరీక్షణకు అద్దంపట్టే ఈ చెట్టు పైకి చేరాను
పసితనాన్ని నుసిచేసిన గతమెంత గగుర్పాటో కదా!
వీడని నీడలా చీడలా పీడలా ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది.
చదువుకోని తల్లిదండ్రులు; చదువు చెప్పలేని బడిపంతుళ్ళూ
ఆటనేర్పలేని బాల్యమిత్రులు; మాట చాటలేని స్వీయలోపాలు
వెరసి గాలికి రెపెరెపెలాడుతూ వెలగలేక వెలిగిన కొవ్వొత్తయిపోయింది.
వాడిని వేడిని పరిగెత్తే నాడిని పట్టుకుని యవ్వనమొచ్చింది
కన్ను కాంచినదే అందం కాదని తెలుసుకోలేక
మనసుని ఆపలేక - ప్రేమించడం చేతగాక
వజ్రమంటి తళుకున్న మనిషిని; దానిలాగే కఠోరమైన మనసుని వలచి -
తైలం లేని బండి ఎలా నడవదో, పైకం లేని ప్రేమ అలా నిలవదని
అనుభవమయ్యేసరికి అంతా జరిగిపోయింది -
చెదిరిన కలలే కంటికి మిగిలాయి; విరిగిన మనసే తనువుకి మిగిలింది
మనకిలాగే రాసుందని సరిపెట్టుకున్నాకా…
బ్రతుకుతెరువుకి చిన్న ఉద్యోగాన్ని వెతికి పట్టుకున్నాకా…
‘నువ్వొక్కడివే ఏం మోస్తావ్ - ఈమెకూ పంచిపెట్టు’ అంటూ వేదమంత్రాల సాక్షిగా -
ఆమెనిచ్చి నాకు పెళ్ళి చేసారు; ఆమె జీవితాన్ని బుగ్గిచేసారు.
పీటలమీద కట్టిన తాళి తప్ప మరెప్పుడూ ఆమెకు సువర్ణయోగం కలగలేదు
పాపం పెరట్లో పూచిన మల్లెలే అప్పుడప్పుడూ అలంకారమయ్యేవి
పొదుపుకి అందనంత; కడుపులు నిండినంత సంపాదన నాది;
అందుకే చేదు అనుభవాలను మాత్రమే దాచుకోగలిగాను.
పుట్టిన పిల్లలు పువ్వులై తావులు వెదజల్లుతారనుకున్నానే గానీ
రెక్కలు కదిపే వయసొచ్చాకా దిక్కులకు ఎగిరిపోతారనుకోలేదు -
తోడుగా మిగిలిన ఆలి జాలిగా చూసేదప్పుడప్పుడు…
తలపండలేదు నడుమొంగలేదు కానీ -
అప్పటిదాకా గుండెల్లో గింగిరాలు తిరిగిన పొగ,
కడుపులోకి వెచ్చగా చేరిన సారా
అదనుచూసి కాచుకున్న బందిపోట్లలా కత్తిదూసాయి
అణువణువునూ కసిగా కోయసాగాయి.
నా ఇల్లాలు ఏనాడు చేసుకున్న పుణ్యమోగానీ
సౌభాగ్యవతిగానే వెళ్ళిపోయింది; నన్నేకాకిని చేసింది.
చివరికి - చివరి నిమిషంలో తులసితీర్థం అందలేనంత దౌర్భాగ్యుడినయ్యాను.
అయ్యో! దేవుడి గుళ్ళోకైనా, చెలియ జళ్ళోకైనా, కనీసం సమాధి మీదకైనా చేరలేని
కొమ్మకే వాడిపోయి రాలిపోయిన పువ్వునయ్యాను.
కాటికెళ్ళేటప్పుడు కన్నీరుపెట్టేవారు లేకపోయారు
చితి కాలుతున్నప్పుడు కట్టె కదిపేవారూ లేకపోయారు.
అలా రూపులేని రేపులేని ఆత్మనయ్యాను
గతజన్మ వాసనలు ఎంతకీ పోక - మరుజన్మ ఎంతకీ రాక
యుగయుగాల నిరీక్షణకు అద్దంపట్టే ఈ చెట్టు పైకి చేరాను
వర్గములు: కలగూరగంప
- ఈ టపాను వీటికి జతచేయండి
- Del.icio.us -
- Meneame -
- Digg
spandana యొక్క అభిప్రాయము
Made Friday, 28 of July , 2006 at 5:36 am
అత్యధ్బుతంగా వుంది.
ఓ సామాన్యుడి జీవితం ఎలా కడతేరిపోతుందో చాలా బాగా వివరించారు.
మీ కవితలో పెళ్ళానికి బంగారం కొనిపెట్టలేనివాడే కాదు పెత్తగలిగిన వాడి జీవితం కూడా పదిమందికి వుపయోగపడని జీవితం ఇలాగే తెల్లారుతుందని అనుకోవచ్చు.
చాలా చాలా బాగుంది. మొదట్నుంచీ చివరిదాకా భావంలోగానీ, భాషలోగానీ ఏమాత్రం ఆవేశం తగ్గకుండా వుంది. అన్ని పాదాలూ అత్యున్నతమైనవే అయినా, ఇవి నాకు భలే నచ్చాయి.
పసితనాన్ని నుసిచేసిన గతమెంత గగుర్పాటో కదా!
వెరసి గాలికి రెపెరెపెలాడుతూ వెలగలేక వెలిగిన కొవ్వొత్తయిపోయింది. (వెలగలేక మలిగిన అంటే బావుండేదేమొ?)
వాడిని వేడిని పరిగెత్తే నాడిని పట్టుకుని యవ్వనమొచ్చింది
తైలం లేని బండి ఎలా నడవదో, పైకం లేని ప్రేమ అలా నిలవదని
అనుభవమయ్యేసరికి అంతా జరిగిపోయింది
పాపం పెరట్లో పూచిన మల్లెలే అప్పుడప్పుడూ అలంకారమయ్యేవి
పొదుపుకి అందనంత; కడుపులు నిండినంత సంపాదన నాది;
పుట్టిన పిల్లలు పువ్వులై తావులు వెదజల్లుతారనుకున్నానే గానీ
రెక్కలు కదిపే వయసొచ్చాకా దిక్కులకు ఎగిరిపోతారనుకోలేదు -
అలా రూపులేని రేపులేని ఆత్మనయ్యాను
గతజన్మ వాసనలు ఎంతకీ పోక - మరుజన్మ ఎంతకీ రాక
యుగయుగాల నిరీక్షణకు అద్దంపట్టే ఈ చెట్టు పైకి చేరాను
ఈ కవితకి చెట్టుమీద ఆత్మలా ఒక మంచి బొమ్మ జతచేరిస్తే (అభిసారిక లా) మరింత బావుండు.
– ప్రసాద్
http://charasala.wordpress.com
Chandrasekhar Vallabhaneni యొక్క అభిప్రాయము
Made Friday, 28 of July , 2006 at 5:45 am
చాలా బాగుందండి.
ఇది మీ అనుభవ సారమా? ఊహాజనితమా?
శ్రీనివాస యొక్క అభిప్రాయము
Made Friday, 28 of July , 2006 at 9:27 pm
ధన్యవాదములండీ ప్రసాద్ గారు, చంద్రశేఖర్ గారు. ఇది నాలుగేళ్ళ క్రితం రాసుకున్నది. ఇది ఊహాజనితమేనండీ.
swathi mutyalu యొక్క అభిప్రాయము
Made Sunday, 30 of July , 2006 at 8:34 pm
నాకు తనికెళ్ళ భరణి గారి “పరికిణి” లొ ఎదో కవిత గుర్తొచ్చింది. చాలా భావయుక్తంగా రాశారు.
పేరు: శ్రీనివాసరాజు దాట్ల వృత్తి: 'పోకిరి' సినిమాలో బ్రహ్మానందం చేస్తాడే అది :) స్వస్థలం: వైశాఖపట్టణం నివాసం: సౌభాగ్యనగరం