రాతిరంతా స్వప్నలోకంలో తిరుగుతుంటాను…

దూరమెళ్ళిన నేస్తమో దగ్గరైన బందమో ఎవరో గానీ నన్ను చేరి దారి పొడవున తోడు వస్తారు…

హాయి పూలను ఏరుకుంటూ గుండె గంపను నింపుకుంటూ రేయి ముగిసే వేళలోన కలలసంద్రపుటొడ్డుకి చేరుకుంటాను…

అంతదాకా చెంతనున్న వారు కాస్త నన్ను వీడి వెళ్ళిపోతారు…

గంపనేమో నేల దించి తడి తడిమిన ఇసుకమీద దాచుకున్న పూలతో అనుభూతుల ముగ్గులేసి మురిసిపోతాను…

ఏ దుష్ట హస్తమో మరే వికృత వాలమో తెగిపడ్డ అలలాగ కవ్విస్తూ కబళించి వెళ్ళిపోతుంది…

నా కలలను చెరిపేసి నన్నేమో వేకువ ముంగిట వదిలేసి మాయమౌతుంది…

- శ్రీనివాస స్వీయరచన