
ఇన్నాళ్ళూ ఒంటరితనానికి ఏకాంతానికి తేడా తెలీని అమాయకుడను నేను…
ఇప్పుడు ఒంటరితనంలో చేదును రుచిచూసాకా…
మదిరలో తీయదనం ఎంతుందో తెలిసొచ్చింది
ప్రియా!
నువ్వూ నేనూ ధైవసన్నిధిలో పువ్వులమైపోయాం!
నువ్వు ఆ దేవుని పాదాలకి చేరువలో…
నేను నీ పాదాలకి చేరువలో…
ఇంతకీ ఎవరు ఎవరికి దేవుడు! ఎవరు ఎవరికి దేవత !
ఎప్పుడు కలుసుకున్నామో గుర్తురావడంలేదు!
ఏ వేశ్యావాటికలో నువ్వు తారసపడ్డావో…
ఏ క్షణికావేశంలో నేను నీ వశమయ్యానో…
మానసికమో; శారీరకమో… లోకంతో మనకి పనిలేదుగా…
నీ మససులోమాట చెప్పు చాలు… నా మనస్సాక్షి ఆశీర్వాదంతో నీకు సొంతమౌతాను…
ఒంటరితనం ఎంత చెడ్డదంటే…
శత్రువుతో అయినా నన్ను కూర్చుని భోంచెయ్యనివ్వు…
నన్ను ఉరితీయబోయే తలారితో అయినా నన్ను పరాచికాలాడనివ్వు…
కానీ నన్ను ఒంటరిగా ఒదిలెయ్యకు…
ఇలా జీవితకాలం ఒంటరిఖైదు కన్నా మరణశిక్షే మేలు నాకు!
నిన్న పుట్టిందీ మల్లెపువ్వు!
ఎన్ని తుమ్మదలు నేస్తాలో…
ఎన్ని సీతాకోకచిలుకలు చెలికత్తెలో…
ఈ రోజు వాడిపోయే వరకూ నవ్వుతూ బ్రతికింది…
ఛీ! నేనేంటి ఇలా దిగులుగా… నూరేళ్ళూ బ్రతకవలసినవాడిని!!!
నేనూ నా సహచరుడు…
తనో క్రిష్టియన్… నేనో హిందూ…
తనో తెలంగానియన్… నేనో ఆంద్రావాలా…
ఇద్దరం బానే కలిసుంటున్నాం కదా!…
మధ్యలో నువ్వెవడివిరా! విడిపోదాం… వేరుపడదాం అంటూ…
ఎద లోతుల్లో ఒక మాటుంది…
నిన్ను కలుసుకుంటున్నప్పుడు… నీ నుండి విడిపోతున్నప్పుడు…
గుండెలో చెప్పలేని బరువు…
కళ్ళలో ఉప్పునీటి చెరువు…
(మరింత పెద్ద బొమ్మ కోసం ఈ బొమ్మ మీద క్లిక్ చెయ్యండి)
నేనొక శిలలా ఉంటే ఒడ్డున…
తానొక అలలా చేరెను చెంతన
ఆ పరిచయం ఓ ఉలిలాగ నన్నే తడిమింది…
ఈ రాయినే ప్రాణమున్న శిల్పంగా మలచింది
నాలో చలనం కలిగే వేళ తానెళ్లిపోయింది…
మరుపే ఎరుగని గురుతులు వదిలి మాయమయ్యింది
అది స్నేహమో… అనురాగమో… మమకారమో…
తెలియనితనమో… తేలనితనమో… కాలం చేసే మాయాజాలమో
తన కోసం ఈ ఎదురుచూపులు…
నా చిన్ని గుండెలో వేల నిట్టూర్పులు
అది స్మయిలా లేక మదనుడు వదిలిన మిస్సయిలా… నా హార్టే మిస్సయిపోయిందే చెలియా…
అది స్టయిలా లేక మనసుని దోచే తాజ్మహలా… నా రూటే మారిపోయిందే సఖియా…

నీ కంటి చోపులే సిగినల్లు…
నువు కన్ను కదిపినా అది చాలు…
మా హార్ట్బీటే గోల్మాలు.