ఎన్ని వేల వర్ణాలో…
నేనొక శిలలా ఉంటే ఒడ్డున…
తానొక అలలా చేరెను చెంతన
ఆ పరిచయం ఓ ఉలిలాగ నన్నే తడిమింది…
ఈ రాయినే ప్రాణమున్న శిల్పంగా మలచింది
నాలో చలనం కలిగే వేళ తానెళ్లిపోయింది…
మరుపే ఎరుగని గురుతులు వదిలి మాయమయ్యింది
అది స్నేహమో… అనురాగమో… మమకారమో…
తెలియనితనమో… తేలనితనమో… కాలం చేసే మాయాజాలమో
తన కోసం ఈ ఎదురుచూపులు…
నా చిన్ని గుండెలో వేల నిట్టూర్పులు
అది స్మయిలా లేక మదనుడు వదిలిన మిస్సయిలా… నా హార్టే మిస్సయిపోయిందే చెలియా…
అది స్టయిలా లేక మనసుని దోచే తాజ్మహలా… నా రూటే మారిపోయిందే సఖియా…

నీ కంటి చోపులే సిగినల్లు…
నువు కన్ను కదిపినా అది చాలు…
మా హార్ట్బీటే గోల్మాలు.
కన్నీటి చెలమలలో కష్టాల నేస్తాలు సేదతీరేలా పొగిలి పొగిలి ఏడ్చేస్తాను…
తిష్టేసి కూర్చున్న బాదల చుట్టాలు పారిపోయేలా పగలబడి నవ్వేస్తాను…
****
నా వెనక గోతులు తీసేవాళ్ళను చూస్తే జాలి…
పడిపోతారేమో వాటిలో పాపం వాళ్ళే ఖర్మకాలి…
నా ముందు నీతులు చెప్పేవాళ్ళను చూసినా జాలే…
ఏమౌతారో వాళ్ళు చెప్పినవి పాటించాల్సి వస్తే వాళ్ళే…
****
మా నాన్న చదివెన్ ఏడో తరగతి…
మా అమ్మ చదివెన్ మూడో తరగతి…
మొత్తానికి ఇద్దరూ కలిసి పూర్తిజేసెన్ పదోతరగతి…
****
తాత విత్తు నాటి నీరు పోసాడు…
నాన్న కాపు కాసి మొక్క పెంచాడు…
కొడుకు నీడ కోరి చెట్టు చేరాడు…
ఎవడో కబ్జాదారుడు ఆ సరికే సేదతీరుతున్నాడు…
****
అందరూ వదిలిపోయారు నన్ను…
నేను ఏకాకిని ఇప్పుడు…
తల్లి, తండ్రి, చెల్లి, ఆలి…
హితులూ, స్నేహితులూ, బందువులూ…
నిర్ధాక్షిణ్యంగా, నిర్వేదంగా…మూకుమ్మడిగా…
ఈ ఆరడుగుల సామ్రాజ్యానికి నన్ను రాజుని చేసి వెళ్ళిపోయారు…
నేను ఏకాకిని ఇప్పుడు…