————- శ్రీనివాస స్వీయ రచన ————-

తియ్యగా పలుకవా చిగురించిన స్నేహమా

హాయిగా నవ్వవా నా చల్లని నేస్తమా

నా రుధిరంలో సుధలు చిలుకు రాగమా

ప్రతి ఉదయంలో మేలుకొలుపు గీతమా

నువు ఎక్కడ ఉన్నా నన్ను అనుక్షణం ముందుకు నడిపే ఓ బందమా

ఈ లోకము అంతా నను వీడిపోతుంటే తోడుగ నిలిచేది నీవే కదా

గ్రీష్మాలు శిశిరాలు నా వెంట పడుతుంటే చైత్రమై నిలిచేది నీవేకదా

నా పెదవి పైన చిరునవ్వు విచ్చిందో సంతోషమొందేది నీవే కదా

చిగుతరాకు చీరలలో అలరారు ఆమనిలో పూచిన పూరేకువు నీవు

హేమంత దారులలో తెలిమంచు దుప్పటిలో తాకిన నీరెండవు నీవు

మిత్రమా… మిత్రమా… జీవన సౌరభాలు గుభాళించు కుసుమమా

మిత్రమా… మిత్రమా… వెన్నెల వాగులలో జలకమాడు నేత్రమా

————- శ్రీనివాస స్వీయ రచన ————-

మరణమంటే జననం; మరుజన్మకు పయనం

తీరిపోని రుణాలకు వగచి వగచి

తీరలేని కోరికలను తలచి తలచి

ఏ తండ్రి అంశువుతో ఏ తల్లి గర్భంలో ఏవేల నవమాస తపము మొదలౌనోనని ఎదురుచూసే ఫ్రాణం

————- శ్రీనివాస స్వీయ రచన ————-

నవ్వుకున్నాము నిన్నా మొన్నా, నవ్వుకుందాము ఈ రోజంతా,
నవ్వుతూనే ఉందాము మునుముందు…

ఏకమౌదాము చిన్నా పెద్దా, సాగిపోదాము నవ్వుల నదిలా,
నింగీ నేలకు ఔదామా కనువిందు…

పువ్వులనే మురిపించేలా, పువ్వులనే మరిపించేలా , మనసంతా వికసించేలా నవ్వేద్దాం …

గువ్వల కిలకిలలు శృతులుగా నవ్వేద్దాం…

మువ్వల చెవులకు చిల్లులు పడేలా నవ్వేద్దాం…

కష్టాలు అన్ని మన దారినొదిలి పారిపోయేలా నవ్వేద్దాం…

కన్నీళ్ళు కూడ సంతోషంతో చెంపల్ని తడిమేలా నవ్వేద్దాం…

ఎద నొచ్చినా దిగులు లేక నవ్వుతూ చిందులేద్దాం…

యముడొచ్చినా బాద పడక నవ్వుతూ పలకరిద్దాం…

ఈ లోకాన్ని వీడే క్షణంలోనూ నవ్వుతూ వెళ్ళిపోదాం.

————- శ్రీనివాస స్వీయ రచన ————-

నిజం నిప్పురా, నలుగురికీ చెప్పరా, లేకుంటే ముప్పురా

నిజం అప్పురా, తీర్చేస్తే గొప్పరా, వడ్డీయే తప్పురా

చెవిలో సీసం పోసినట్టు కంటిలో కారం చల్లినట్టు భరించలేమసలు సత్య గరళాన్ని గుండెలో దాచుకుంటే

నిజం తెలిసిన వాడి నవ్వు ప్రశ్నార్థకమో లేక ఆశ్చర్యార్థకమో తెలియదు!

కానీ ఎదుటి వాడికి తెలిసిపోతుంది నువ్వు ఏదో బరువు మోస్తున్నావని

గోడలకి చెవులే కాదు టివీ9 కళ్ళూ ఉంటాయ్

చీకటి బాగోతాల్నీ, బల్ల కింద చేతుల్నీ వెలుగులోకి తెస్తుంటాయ్

చివరికి నిజానికీ విసుగొస్తుంది – ప్రపంచం ముందు తేనే ముద్దాయిలా నిలబడుతుంది

పట్టు పరుపుల మీద దొర్లిన పరువంతా పాపం కోర్టు బోనులో నీరసించి చతికిలపడి పోతుంది

శ్వేతసౌధంలా అశ్లీల చిత్రమవుతుంది.