వరంగల్‌లో జరిగిన రెండు దుర్ఘటనలకు బ్లాగులలో చాలా మంది బాగానే స్పందించారు.
నట్టడవులు నడివీధికి నడిచొస్తే ఇంతే!
ఇదా పరిష్కారం!!
మీడియా చేయించిన హత్యలు
You oughtta do it స్వప్నికా!
అసలు నేరస్తులు
ఆటవిక న్యాయం అమలైంది!
ఇదేనా న్యాయం అంటే??
ఎన్‌కౌంటర్‌

చంద్రునికో నూలుపోగు అనుకోండి… తిలాపాపం తలాపిడికెడు అనుకోండి… ఇదిగో…

నేను టీవీ చూడడం తక్కువ. పేపరైనా ఏదన్నా బుద్దిపుట్టినప్పుడు మాత్రమే ఆన్లైనో తిరగేస్తుంటాను. నేను ఉదయం ఆఫీసుకెళ్ళినప్పుడు అక్కడ ఎవరన్నా ఏదన్నా చర్చించుకుంటే తప్ప నాకు నూతి బయట ఏం జరిగిందో తెలియదు. ఈ విషయమూ అలాగే తెలిసింది. ఆఫీసులో చేస్తున్న పని మీద విసుగు కలిగి దగ్గర్లో ఉన్న సహోద్యోగి దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు గానీ నాకు ఈ యాసిడ్ వార్త తెలియలేదు. ఇలాంటప్పుడు మామూలుగానే మగాడిలా కాకుండా మనిషిలా భాదపడ్డాను. ఆ వ్యక్తి మీద చాలా కోపం వచ్చింది. వేరే దేశాల్లో అమలవుతున్నట్టు కన్నుకి కన్ను పన్నుకి పన్ను శిక్ష వేసెయ్యాలి వీళ్ళకి అన్నంత కోపంవచ్చింది.  ఆ పక్కనే ఒక అమ్మాయి కూర్చుంటుంది.  ఆ విషయమై జరిగిన చర్చలో వీళ్ళని చంపేస్తే గానీ ఇలా చేసేవాళ్ళకు బుద్దిరాదు అన్న మాటలు  వినిపించాయి. కానీ  ఒకరు ఇలా మారడానికి వారు వ్యక్తిగతంగా సగం కారణమైతే వారి తల్లిదండ్రులు, స్నేహితులూ మిగిలిన సగం కారణమవుతారనే భావన ఎప్పటి నుండో నాలో మెదులుతూ ఉంది.

బ్లాగర్ల దినోత్సవం రోజు మధ్యాహ్నం సమావేశానికి వెళ్ళేముందు ఒకసారి కూడలిని తెరచి చూసాను. అక్కడ మొదట కనిపించిన చదువరి గారి జాబు చదివితే గానీ రెండో దుర్ఘటన విషయం తెలియలేదు. అప్పుడే ఈనాడు పత్రిక తెరిచి చదివాను అసలు విషయం. ఇంతకు ముందు ఆ వ్యక్తి మీద కలిగిన కోపం ఇప్పుడు పోలీసుల మీద కలిగింది. ఆ రాత్రి తీరికగా కూర్చుని మిగిలిన బ్లాగరులు రాసిన జాబులను చదివాను. ఇక్కడ ఆ అమ్మాయి అబ్బాయిల వ్యక్తిగత విషయాలు కాదు మనం ఆలోచించాల్సింది. నువ్వు మనిషిగా ఎలా స్పందిస్తున్నావు. తల్లిగానో, తండ్రిగానో, అన్నగానో, అక్కగానో నీ బాద్యత ఏమిటి అని నిన్ను నువ్వు ప్రశ్నించుకునే సమయమిది. మనం ఆలోచించాల్సింది ఏది మంచి ఏది చెడు అని. అంతేగానీ మనలోని అక్కసుని వెల్లగక్కుకునే సమయం కాదిది. ఇగోలని ఇగో అని చూపించే సమయం కాదిది.

నాలో పేరుకుపోయిన బద్ధకాన్ని విదిలించి మరీ ఈ జాబు రాయడానికి రెండు ముఖ్యకారణాలున్నాయి.

1) ఈ ఆదివారం ఈ విషయం మీద పేపర్లో వార్త చదువుతున్నప్పుడు “శనివారం వరంగల్‌లో ఎస్పీ సజ్జనార్‌కు విద్యార్థినుల అభినందనలు” అన్న ఛాయాచిత్రం

• ఎన్‌కౌంట్ర్‌లో చనిపోయిన ఆ వ్యక్తి స్వప్నిక మీద దాడి చేసి పారిపోతున్నపుడు పోలీసుల వెంటపడి ఎన్‌కౌంటర్ చేసినప్పుడు ఇలా ఆ అమ్మాయిలు ఫుష్పగుచ్చం ఇస్తే బాగుండేదేమో!.
• ఆ కేసుని కోర్టులో నాన్చకుండా ఇలా దాడి చేసి హింసపెట్టే వాళ్ళను, అలాంటి వాళ్ళను కన్న తల్లిదండ్రులను ఆలోచించేసే విధంగా చారిత్రాత్మక తీర్పు చెప్పిన జడ్జిగారికో పూలగుచ్చం ఇచ్చుంటే బాగుండేది.

2) విశాఖ డైలీ బ్లాగులో ఒకాయన రాసిన వ్యాఖ్య మరీ బాదపెట్టింది.

• “పొద్దున్నే ఒక శుభ వార్త. ముగ్గురు నా కొడుకులు కుక్క చావు చచ్చారు. వరంగల్ లో ఈ రోజు పండుగ. నా కొడుకులు ఇంత సుఖమైన చావు చచ్చారు. ఇదే కొంత disappointment. నా కొడుకుల ఆత్మకి అశాంతి repeat అశాంతి కలగాలి. ఈ ముగ్గురు నా కొడుకుల direct గా నరకాని చేరుకోవాలి. వారి కుటుంబ సభ్యులకు నా సంతోశాని, ఆనందాని తెలియ చేస్తున్నాను చేస్తున్నాను.”

నేను ఆ దాడి చేసిన వాళ్ళను సమర్థించను. అలా అని పోలీసుల ఎన్‌కౌంటర్‌నూ సమర్థించలేను! చదువరిగారన్నట్టు ఇలాంటి సంఘటనల వల్లనైనా కనీసం రిహార్సల్స్ చేసి మరీ ఇలాంటి అకృత్యాలకు పాల్పడేవాళ్ళు ఆలోచించగలిగితే/భయపడితే నా తమ్ముడో, చెల్లో, కూతురో, కొడుకో, స్నేహితుడో, స్నేహితురాలో ఇలా మన బ్లాగుల్లో చర్చనీయాంశానికి పావులుగా కాకుండా ఉండగలరు.

RTS Perm Link

“నీ స్మృతుల గజ్జెలు కరాళనృత్యం చేసే వేళ, ఓ ప్రాత:జ్ఞాపకం కపోతమై తన రెక్కల చప్పుడు వినిపించింది…
కొన్ని ఘడియలు నన్ను నీనుండి విముక్తుడిని చేసింది”

ఆ రోజు దసరా కావడం వలన వచ్చిన సెలవును వినియోగించుకుంటున్న ఓ బద్దకస్తుడిని నేను. ఉదయం పదిన్నరవుతుంది. నిద్ర మత్తులోంచి కొంచెం కొంచెం బయట పడుతుంటే; గుర్తుకు రాకూడని వారెవరో తలపుకొచ్చి సతమతమవుతుంటే; ఫోను మోగడం మొదలుపెట్టింది. ఈ రోజూ ఏకాంతంగా గడుపుదాం అనుకుని ఫోను స్విచ్చాఫ్ చేద్దాం అనుకునేలోగానే అది మోగడం మొదలెట్టింది. అదేదో తెలియని నెంబరు. కట్టేద్దామనుకుంటూనే అప్రయత్నంగా పచ్చ బటను నొక్కేసాను. అది నా డిప్లొమో క్లాస్‌మేట్ భాస్కర్ నుండి వచ్చింది. వాడూ నేనూ ఎప్పుడన్నా ఫోనులోనే మాట్లాడుకుంటున్నాం కానీ చూసి చాలా రోజులయ్యింది. “ఏరా, మన డిప్లొమో క్లాస్‌మేట్స్ ఓ పది మందిమి ఇప్పుడు లుంబినీ పార్క్‌లో కలుసుకున్నాము. నువ్వు వస్తావా” అని అడిగాడు. వస్తానని చెప్పాను వాడితో. ఎప్పుడో 11 ఏళ్ళ క్రితం చూసాను వాళ్ళని. ఎలా ఉంటారో అని ఊహిచుకుంటుంటే ఏవరూ గుర్తుకురావడం లేదు. ఒంటి గంటకు లుంబినీ చేరుకున్నా. దూరం నుండి చూస్తే అక్కడ భాస్కర్ ఒక్కడే గుర్తున్నాడు. దగ్గరకు వెళితే కొంత మందిని పోల్చుకోగలిగాను. వాళ్ళ పేర్లు మాత్రం గుర్తుకు రావడంలేదు. వాళ్ళకి మాత్రం నా పూర్తి పేరూ, నా రోల్ నంబరు కూడా గుర్తుంది. నేనిలా గజనీలా మారిపోయినందుకు నాకే చాలా సిగ్గనిపించింది. అప్పట్లో అందరితోనూ కలివిడిగా ఉండేవాడిని కాదు (ఇప్పుడు కొంచెం నయం). నా రూము, నా క్లాసు అంతే. అక్కడ చదువు ముగిసాకా విడిపోతున్నప్పుడు అందరూ అందరి చిరునామాలు తీసుకున్నాము. ఆ కాయితం కాలక్రమంలో కనిపించకుండా పోయింది. అప్పట్లో ఈమెయిలూ సొల్లుఫోనులూ ఉండేవికావు. ఆ తర్వాత ఓ ఇద్దరితో మాత్రమే పరిచయం కొనసాగింది.

ఇప్పుడు చాలా మందికి పెళ్ళిళ్ళు అయిపోయాయి. పండగ పూట వాళ్లంతా శ్రీమతుల అనుమతితో ఓ రెండు గంటలు బయటికి వచ్చారు. మధ్యాహ్నం దాటిపోతుండడంతో అందరం అమీరుపేటలోని కాకతీయకు చేరుకుని భోంచేసి మాటల్లో పడ్డాము. మళ్ళీ జనవరి 25న కలుద్దామని నిశ్చయించుకున్నాము. వాన మొదలవ్వడంతో కొందరు తడుస్తూనే బయలుదేరిపోయారు. మిగిలినవాళ్లం వాన తగ్గేదాకా పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుని సెలవు తీసుకున్నాం.

RTS Perm Link

ముందుమాట:
ఒక పెద్దాయన ఓ గంటసేపు చేసిన హితబోధ, ఓ స్నేహితురాలితో జరిగిన చిన్న సంభాషణ ఈ ఊహకి కారణాలు…
చదివి మర్చిపోండే

రాత్రి పది దాటింది..
నిర్మానుష్యంగా ఉన్న రాదారి…
అప్పుడే క్యాబ్ దిగి సందులో ఉన్న తన రూం వైపు అడుగులు వేస్తున్నాడు మధు.
జేబులోంచి సిగరెట్ తీసి వెలిగిస్తున్నాడు… అకస్మాత్తుగా కళ్ళ ముందు ప్రత్యక్షమయ్యింది ఓ రూపం.
పెరిగిన గడ్డంతో ఆకలితో ఉన్న పులిలా ఉన్నాడు.
“ఏరా నువ్వు సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగివా?” గంభీరమైన స్వరం గద్దిస్తూ అడిగింది.
“అవును! ఎవరు నువ్వు? ఏం?” చిన్నగా వణుకుతూ వచ్చింది సమాధానం.
“ఏదీ ఐడీ కార్డు చూపించు?”
మఫ్టీలో ఉన్న పోలీసేమోనని వెంటనే జేబులో నుండి తీసి చూపించాడు మధు.
ఆ ఐడీ కార్డు చూసాకా అతను చుట్టూ చూసాడు. కనుచూపు మేరలో ఎవరూ కనిపించడం లేదు.  వెంటనే చేతిలో ఉన్న సంచిలోంచి నెలవంక లాంటి వస్తువేదో బయటకు లాగాడు…
అది కొడవలిలా అనిపించి తేరుకునే లోపే మధు ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోయాయి.
ఆ అపరిచితుడు ఆ ట్యాగ్‌ని లాక్కుని చీకటిలో కలిసిపోయాడు.

***************************

“ఈ పేపర్ వాళ్ళని, టీవీ వాళ్ళని తట్టుకోలేకపోతున్నాం సార్! సందు ఇవ్వకపోయినా దూసుకొచ్చేస్తున్నారు. ఇప్పుడు అంత ప్రముఖమైన వార్తలేమీ లేకపోవడంతో మన చుట్టూ తిరుగుతున్నారు” అసహనంగా అన్నాడు కానిస్టేబుల్ కనకయ్య ఎదురుగా ఉన్న ఎస్‌ఐ ప్రవీణ్‌తో.
“వాళ్లతో జాగ్రత్తగా ఉండాలి. లేకపోతే బురదలో రాయేసినట్టు అవుతుంది.” కూల్‌గా చెప్పాడు ప్రవీణ్
“ఇంతకీ ఎవడయ్యా వీడు. ఒకడా లేక ఏదన్నా ముఠానా?! ఓన్లీ సాఫ్ట్‌వేర్ వాళ్ళనే టార్గెట్ చేస్తున్నారు.” ఫైల్‌ని చేతిలోకి తీసుకుని చూడటం మొదలుపెట్టాడు.
ఇంతకు ముందు ఎస్‌ఐ బదిలీ అయ్యి ఆ స్థానంలోకి ప్రవీణ్ వచ్చాడు.
“అందరూ కంఠాలు తెగి చచ్చిపోయినవాళ్ళే. వాళ్ల దగ్గర ఉన్న డబ్బు, విలువైన వస్తువులు ఏమీ మాయమవ్వడం లేదు. ఆఫీస్ ట్యాగ్‌లు మాత్రం మాయమవుతున్నాయి…” అంటూ ఫైల్లోకి చూస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు.
“ఓ మై గాడ్! ఒకవేళ ఐటీ ఇండస్ట్రీస్‌ని టార్గెట్ చెయ్యడానికి ఏ పాకిస్తాన్ వాళ్ళో పన్నాగం పన్నారేమో? ఎందుకన్నా మంచిది మాయమైన అన్ని ట్యాగ్‌లను ఆ కంపెనీలకు చెప్పి నిర్వీర్యం చెయ్యించండి” గట్టిగా అరిచాడు ఏదో సాధించేసానన్న ఉత్సాహంలో.

***************************

RTS Perm Link

పల్లవి:
నేను నమ్ముకున్నాను చెలియా నిను నీ ప్రేమకోసం
కానీ అమ్ముకున్నావు నువు నీ మనసుని పెళ్ళికోసం
రెండు కన్నీటి చుక్కలొదిలి మరచిపోదామని అనుకుంటే పదేపదే గుర్తుకు వస్తున్నావే
గొంతు మండేటి మందు తాగి మత్తులోపడి ఉందామంటే కలలోకీ నువ్వే వచ్చేస్తున్నావే

చరణం1:
నేను నీతో గడిపిన మధురక్షణములను నిండుగుండెలో నిధిలాగ తలచి దాచుకున్నానే
నువ్వు నవ్వే వేళల్లో వెన్నెలను చూసి కవిగా మారి కవితలెన్నిటినో రాసుకున్నానే
ఇపుడు ఇలా జరిగిందే… నీ మనసు శిలై పోయిందే…
నీ జ్ఞాపకాలే శిలువ భారమైపోయెనే, నీ లేత నవ్వులు కటిక చీకటై పోయెనే
ఈ ప్రేమెపుడూ ప్రతీ మనసుని హింసపెట్టేనని నేడు తెలిసిందిలే…

చరణం2:
మనము జంటగా నడిచిన వేల అడుగులను నువ్వు వేరొకరితో ఏడు అడుగులేసి చెరిపివేసావే
మూడుముళ్ళకై పొందికగా నీ మెడను వంచి నువ్వు నాతో చేసిన బాసలన్నిటినీ కాలరాసావే
ఇపుడు ఇలా జరిగిందే… నా బ్రతుకు బలై పోయిందే…
ఆ అగ్నిసాక్షిని నువ్వు నమ్ముకున్నావులే, నీ మనస్సాక్షిని అయ్యో చంపుకున్నావులే
నా రేపటికి చితిని పేర్చి మంట పెట్టావని మనసు పొగిలిందిలే…

RTS Perm Link